วันนี้ขอฝากคำพูดนี้ไว้

"อย่าทำให้ตัวเราในอดีตต้องเสียใจ"

พอดีเพื่อนเขาเอาคำพูดนี้มาตั้งเป็นชื่อใน msn เขาว่าเอามาจากหนัง

อ่านแล้วคิดว่ามันหมายความว่าไง แล้วรู้สึกยังไงกับคำพูดนี้ ...

ในหนังสือ Never Eat Alone มันมีบทที่ว่าด้วยความกล้าในการออกปากขอความช่วยเหลือ ซึ่งในบทนี้มีเรื่องนึงที่อ่านแล้วทึ่งเหมือนกัน (แต่มันก็คงไม่ใช่เรื่องที่แปลกไรมากในสังคมไทยมั้ง แต่ถ้าคิดย้อนไปก็น่าทึ่งเหมือนกัน)

คือผู้แต่งเขาเล่าว่าตอนเด็กๆ เขามาจากครอบครัวที่เป็นชนชั้นทำงาน พ่อทำงานเป็นกรรมกรอยู่ในโรงงานเหล็ก ตอนเสาร์อาทิตย์ก็จะไปทำงานก่อสร้าง ส่วนแม่ก็เป็นคนทำความสะอาดบ้านผู้มีฐานะในเมืองหลายบ้าน ซึ่งทั้งพ่อและแม่ของเขาก็อยากจะผลักดันให้ลูกได้ไปสู่ที่ดีๆ ให้หลุดพ้นจากชนชั้นทำงานอย่างพวกเขา จึงอยากจะให้ลูกได้เรียนจบที่สูงๆ ดีๆ ซึ่งเขาทั้งสองก็ไม่รู้จะทำอย่างไร แต่พ่อของเขารู้ว่ามีอยู่คนนึงที่อาจจะช่วยได้ นั่นคือ CEO ของบริษัทที่เป็นเจ้าของโรงงานเหล็กที่เขาทำอยู่ .. เป็น หัวหน้า ของหัวหน้า ของหัวหน้า ของหัวหน้า ของพ่อเขา ... พ่อของผู้แต่งจึงขอนัดคุยกับ CEO ของบริษัทเหล็ก... CEO ของบริษัทเหล็กเห็นพนักงานขอคุยเรื่องลูกชาย ก็ทึ่ง แต่ก็ให้เข้าพบ .. ปรากฏว่า CEO ก็ตกลงช่วยเหลือให้ผู้แต่งสามารถเข้าเรียนในโรงเรียน Valley School ซึ่งเป็นโรงเรียนมีระดับและได้ชื่อว่าเป็นโรงเรียนประถมแห่งหนึ่งที่ดีที่สุดในประเทศ พร้อมทุนเรียนฟรี

จากจุดนั้น เหมือนเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ชีวิตของผู้แต่งได้อยู่บนเส้นทางที่ดี จาก Valley School ก็ไป Kiski School แล้วก็ Yale University จนกระทั่งได้เรียน MBA ที่ Havard .. นี่คือชีวิตของลูกชายกรรมกรโรงงานเหล็ก ที่เกิดขึ้นได้ก็เพราะพ่อของเขามีความกล้าที่จะขอคุยกับ CEO เพื่อให้ช่วยลูกตัวเองให้ได้เข้าเรียนที่โรงเรียนดีๆ วันนั้น

บางวันที่ผมว่างๆ ก็มักจะอยากเขียน blog แล้วเขียน post เดียวไม่พอ ยังอยากเขียนอีก แต่ก็กลัวว่าจะกลายเป็นวันเดียวเขียนหลาย entry แล้วคนจะอ่านแต่ entry ล่าสุด ..

แต่เอาเป็นว่าตอนนี้ผมไม่สนแล้ว เขียนแหลก ยังไงมา blog ผมอ่าน entry เก่าๆ ก็ comment ไว้ได้นะ ไม่ต้องกลัวผมไม่ได้กลับไปอ่าน เพราะผมจะพยายามกลับไปดู อยากให้ webmaster ทำ comment RSS หรือระบบเตือนเมื่อมีคน comment อะไรซักอย่างจัง (หรือมันมีอยู่แล้วผมไม่รู้หว่า)

ช่วงนี้ผมอ่านหนังสือเยอะครับ เยอะมาก ก็เลยมีข้อคิดจากหนังสืออยากมาแชร์

ตอนนี้อ่านหนังสือ Never Eat Alone ครับ เป็นหนังสือที่ว่าด้วยเรื่องของการรู้จักคนเยอะๆ ช่วยเหลือคนเยอะๆ สร้างสัมพันธ์กับคนไว้เยอะๆ อย่างจริงใจนะครับ เผื่อซักวันข้างหน้ามีโอกาส(หรือวิกฤต)อาจจะได้พึ่งพาอาศัยกันได้ เป็นวิธีที่ดีกว่าการมีชีวิตแบบตัวใครตัวมัน

แต่ข้อคิดที่ผมจะเอามาเขียนมันก็ไม่เกี่ยวกับประเด็นนี้เท่าไหร่ พอดีเจอคำพูดนึง กับเรื่องราวนึงแล้วชอบ

คำพูดที่ชอบซึ่งผู้แต่งเขียนไว้คือ

The choice isn't between success and failure, it's between choosing risk and striving for greatness, or risking nothing and being certain of mediocrity.

คือในชีวิตของเรา เมื่อถึงเรื่องสำคัญๆ ที่เราต้องตัดสินใจ เรามีตัวเลือกสองอย่าง มันไม่ใช่เลือกว่าจะสำเร็จหรือล้มเหลว แต่สิ่งทเราเลือกได้คือเลือกที่จะเสี่ยงโดยมุ่งหวังว่าชีวิตเราจะไปสู่จุดที่ยิ่งใหญ่ หรือเราอาจจะเลือกที่จะไม่เสี่ยงอะไรเลย แต่เราจะมั่นใจได้ว่าชีวิตของเราจะเป็นชีวิตที่ธรรมดาๆ ราบเรียบ

บางคนจะเลือกที่จะเสี่ยงเพื่อความยิ่งใหญ่ แต่บางคนเลือกความธรรมดา